“Ik houd meer van mijn ene zoon dan van mijn andere.”
Die gedachte schoot ineens door mijn hoofd. Oh, wat voelde die gedachte ongemakkelijk! Hoe kan ik dit denken? Is dit waar? Of kan het ook iets anders betekenen? Ik ging op onderzoek uit.
Waarom het ene kind je meer uitdaagt dan het andere
Onze zoon heeft veel moeite met verliezen. Wanneer een spelletje niet gaat zoals hij wil, kan hij intens verdrietig of boos worden. Hij zit midden in de ontwikkeling van leren omgaan met verlies.
Juist op die momenten merk ik dat ik het lastig vind om bij hem te blijven. Ik wil zijn pijn oplossen, voorkomen of er van wegblijven.
Omdat zijn verdriet iets in mij raakt.
Wat mijn verleden met mijn ouderschap te maken heeft
Pas een paar jaar geleden ontdekte ik waarom verliezen voor mij zo’n gevoelig thema is.
Bij mijn geboorte verloor ik mijn voldragen tweelingzusje. Als alleengeboren tweeling draag ik die verlieservaring met me mee. Onbewust ontwikkelde ik een sterke winnaarsmentaliteit. Ik wilde presteren, winnen en vooral niet verliezen. Want verliezen herinnerde mij onbewust aan het allereerste verlies in mijn leven.
Nu herken ik waarom de pijn van het verliezen van een spelletje bij mijn zoon, mij zo raakt.
Zijn proces spiegelt mijn eigen pijn.
Kinderen spiegelen wat in ons leeft
In de podcast Van ik naar wij zegt Paulien Kuipers zo treffend:
“Je bent voor ieder kind een andere ouder. Je hebt met ieder kind een andere relatie.”
Bram Bakker vult daarop aan dat we als ouder vooral kunnen kijken naar ons eigen aandeel. Ik heb me te verhouden tot mijn kinderen, en met de ene gaat dat soepeler dan met de andere. Dat betekent niet dat één kind moeilijker is, of dat ik minder van hem houd. Het betekent dat de relatie met dat kind iets van mij vraagt, wat voor mijzelf meer uitdagend is door een verdrietige ervaring in mijn verleden.
Schuldgevoel als ouder
Veel ouders voelen zich schuldig wanneer ze merken dat het contact met het ene kind gemakkelijker verloopt dan met het andere. Misschien herken je gedachten als:
- Waarom heb ik meer geduld met mijn ene kind?
- Waarom irriteert bepaald gedrag van mijn kind me zo?
- Ben ik wel een goede ouder als ik dit voel?
Het zijn begrijpelijke vragen. Maar gevoelens zijn geen bewijs van meer of minder liefde. Ze vertellen vaak iets over jouw eigen geschiedenis, overtuigingen of ervaringen.
Je hoeft niet dezelfde ouder te zijn voor ieder kind
“Je bent voor ieder kind een andere ouder. Je hebt met ieder kind een andere relatie.” om Paulien nog maar eens te citeren.
Met ieder kind bouw je een andere relatie op. Je sluit nu eenmaal makkelijk bij de ene persoon aan dan bij de andere. Dat geldt niet alleen in je sociale netwerk met volwassenen, maar ook met je eigen kinderen.
Ik kwam tot de conclusie dat mijn gedachte niet waar was. Ik houd van onze beide zonen. Onvoorwaardelijk.
En tegelijk voelt de verbinding met ieder kind anders.
Niet beter. Niet minder.
Anders.
En misschien is dat wel precies hoe ouderschap bedoeld is: niet perfect, maar bewust. Niet vrij van moeilijke gevoelens, maar bereid om nieuwsgierig te blijven naar wat onze kinderen in ons wakker maken.
Eens kletsen?
Neem contact met me op, als je merkt dat dit soort gedachten over je kinderen je dwars zitten. Even kletsen kan opluchten, en eventueel kijken we samen wat je verder kan helpen.
