Als je dreumes ineens in tranen uitbarst, is je eerste reactie waarschijnlijk liefdevol en automatisch: “Wat is er?”
Een logische vraag. Zorgzaam en betrokken. Maar… heeft die vraag eigenlijk wel zin bij een kind van net 1 jaar oud? In deze blog leg ik uit waarom je meestal geen antwoord krijgt – en wat je wél kunt doen om contact te maken met je kind.
Je dreumes begrijpt je intentie, maar niet altijd je vraag
Op eenjarige leeftijd begrijpt je kind al verrassend veel. Hij voelt aan dat jij iets vraagt, merkt dat je betrokken bent en dat je hem ziet. Maar antwoord geven? Dat is nog een ander verhaal.
Een dreumes kan vaak nog niet uitleggen waarom hij huilt. Niet omdat hij niet wil, maar omdat zijn brein daar gewoon nog niet klaar voor is. Emoties, taal, oorzaak en gevolg… het is allemaal nog volop in ontwikkeling.
Grote kans dus dat je geen helder antwoord krijgt.
Misschien gaat je kind juist nog harder huilen, simpelweg omdat hij zich onbegrepen voelt of overweldigd is.
Misschien gaat je kind juist nog harder huilen, simpelweg omdat hij zich onbegrepen voelt of overweldigd is.
Toch is je reactie waardevol – ook zonder woorden
Hoewel de vraag “Wat is er?” misschien geen praktisch antwoord oplevert, gebeurt er wel degelijk iets belangrijks:
Je toont aandacht. “Ik ben bij je.”
Je maakt oogcontact. “Ik zie je.”
Je stem klinkt zacht en veilig. “Je hoeft dit niet alleen te doen.”
Je maakt oogcontact. “Ik zie je.”
Je stem klinkt zacht en veilig. “Je hoeft dit niet alleen te doen.”
En precies dat is wat je kind nodig heeft.
Wat kun je zeggen in plaats van “Wat is er?”
Probeer eens te benoemen wat je ziet of vermoedt. Je helpt je kind daarmee niet alleen om zich begrepen te voelen, maar ook om later zelf woorden te geven aan zijn emoties.
Bijvoorbeeld:
“Je schrok toen je beker omviel.”
“Je wilde nog niet stoppen met spelen.”
“Je hebt pijn. Je huilt ervan.”
“Je wilde nog niet stoppen met spelen.”
“Je hebt pijn. Je huilt ervan.”
Je erkent zijn gevoel en geeft hem woorden die hij later zelf kan gebruiken. Dat helpt hem in zijn taal- en emotionele ontwikkeling.
Natuurlijk zie je niet altijd meteen wat er is gebeurd. Geen probleem; je hoeft het ook niet meteen te begrijpen of op te lossen. Probeer dan gewoon:
“Je huilt. Ik ben bij je.”
Het kan maar zo zijn dat je kind iets probeert aan te wijzen of met zijn gebrabbel iets probeert te zeggen. En ook als dat niet gebeurt: je aanwezigheid, je rust, je aandacht – dát is wat telt.
Het hoeft niet perfect
Je hoeft het niet altijd precies goed te hebben. Je hoeft ook niet elk huilmoment te ‘fixen’. Vaak is alleen jouw aanwezigheid genoeg.
En hoe vaker jij benoemt wat je ziet, hoe beter je kind leert om zelf te herkennen wat hij voelt – en dat is een van de mooiste dingen die je hem kunt meegeven.
Wil je meer van dit soort tips?
Blader gerust verder op mijn website voor blogs over ouderschap, emoties en communicatie met jonge kinderen. Of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief, zodat je niets mist.
